چند هفته ای میشد که داروهای شیمی درمانی بیماران سرطانی رو تحریم کرده بودند و اصلا یافت نمیشد تا اینکه دیروز اعلام کردند که داروها موجوده و خیل عظیم بیماران بخت برگشته ای که هفته ها شیمی درمانی نکرده بودند و درد کشیده بودند برای گرفتن داروهاشون به مراکز توزیع اومدند . اونجا صحنه های وحشتناکی رو دیدم صحنه هایی که حال منو از هرچی به ظاهر انسانه به هم زد . داروها بودند ولی 200000 تومان بیشتر از نرخ عادیش بود . یه مادر بیچاره برای پسر دو ساله کوچکش که سرطان خون داشت اومده بود دارو بگیره ضجه میزد و می گفت که به میزان بهای قبل پول همراهشه . میگفت تو رو خدا این بچه سه هفته است شیمی درمانی نشده بچم داره میمیره داروهاشو بدین . گریه می کرد همه هم همین جوری وایساده بودن نگاه می کردن . جون دادن یه بچه رو نگاه می کردن . ضجه ی یه مادرو نگاه می کردن. آخرشم دارو خانه ایها گفتن به ما چه دست ما نیست که خانوم !! از کی انقدر بیشرف شدیم ؟. نه شرف داریم نه وجدان نه رحم نه مروت . نصف مردم کشور من گرسنن . 95% جون می کنن تا پول در بیارن . چرا هیچ کی حرف منو نمی فهمه . چرا هیچ کی نمی تونه بفهمه اون بچه 2 ساله این 3 هفته زجر کشیده یه هفته دیگه هم باید درد بکشه . چرا نمی فهمیم که با این نرخ داروها نصف مردم مجبور به مرگن چون ندارن . اینو خون گریه کردمو نوشتم . قدر تمام دنیا غصه تو دلمه . خدایا فقط تو می فهمی چی میگم .داغونم داغون داغون مثل کشورم مثل اون مادر بیچاره .